Dynamiczne zmiany klimatyczne, manifestujące się falami upałów oraz gwałtownymi opadami nawalnymi, brutalnie weryfikują wydolność współczesnych miast. Tradycyjna, „szara” infrastruktura inżynieryjna coraz częściej okazuje się niewystarczająca pod względem technicznym – betonowe systemy kanalizacji deszczowej po prostu nie są w stanie przyjąć tak dużych maksimów opadowych w krótkim czasie. W tym kontekście transformacja w stronę rozwiązań opartych na przyrodzie (Nature-based Solutions – NbS) przestaje być jedynie estetyczną alternatywą, a staje się technologiczną i prawną koniecznością.
Nowe unijne wymogi, na czele z Unijną Strategią na rzecz Bioróżnorodności oraz kluczowym rozporządzeniem Nature Restoration Law (Prawo o odbudowie przyrody), w połączeniu z obligatoryjnie wdrażanymi Miejskimi Planami Adaptacji (MPA), jednoznacznie wskazują na konieczność systemowego włączenia błękitno-zielonej infrastruktury do struktury urbanistycznej. Przepisy te zmuszają projektantów i inwestorów do odejścia od szybkiego odprowadzania wody na rzecz jej retencjonowania w miejscu opadu.
Niniejsze wystąpienie skupia się na praktycznym wymiarze wdrażania systemów retencyjnych z perspektywy architekta krajobrazu. Omówione zostaną główne wyzwania projektowe – od barier przestrzennych w gęstej tkance miejskiej, po trudności w doborze roślinności. W odpowiedzi na te wyzwania zaprezentowane zostaną rozwiązania projektowe oparte na naturze NbS, wspierane nowoczesnymi technologiami, które udowadniają, że nowoczesna retencja to narzędzie łączące inżynieryjną skuteczność z odbudową miejskiej ekologii.